secret cliff

my trip to phuket was the highlight of this year's june. we first saw a good deal in phuket's secret cliff resort and restaurant before booking the cebu pacific flight to bangkok. thereafter, we booked our orient thai flight from bangkok to phuket.

our stay in secret cliff was a pleasant one. we were assigned to one of the superior garden-view rooms on the resort's hillside (across the street). the resort has a multicab that takes guests to and from the hill rooms to the dining and reception areas. staff were courteous enough but could still be improved. the food was good although the drinks and cocktails are pretty pricey. the resort is in between karon and patong beaches, but one would still need a taxi or multicab to go to either one of these beaches. our taxi driver 'though found it hard to locate the resort, probably because it is fairly new. the area is not at all crowded. for laidback and adventure-less vacation, this is a good place to relax.



duda

kumpiyansa sa sarili. mahalagang bahagi ng pagbubuo ng sarili. sabi nga ng marami, dapat mong sampalatayanan ang iyong kakayahan, abilidad at buo mong pagkatao upang paniwalaan ka rin ng ibang tao at makuha ang kanilang respeto. ngunit paano kung labis na ang kumpiyansa ng isang tao sa kanyang sarili? tama pa rin bang matatawag na inalis na ng tuluyan sa kanyang bokabularyo ang mga salitang alinlangan o duda?

maaaring sa mga datos na batay sa saliksikan ay madalas na walang duda sa iyong kaalaman o opinyon. base naman ang mga ito sa mayabong na karanasan sa pakikipagtalamitan sa mga manlalaro sa merkado, kaya pasable na rin. at siyempre, sangkatutak na rin naman ang sinawsawang mga pag-aaral kaya madali na ring humugot ng kung anu-anong pabaon sa mga mamimili ng datos.

subalit pagdating sa tao, madalas kaysa hindi, palpak kang madalas. maging pamamanihala, pag-aanalisa ng mga tunguhin ng mga ito o pagbasa sa kung anong klaseng indibidwal ang ibang tao, maraming beses nang pumalya ang iyong pagbibigay-opinyon. bagamat ikaw na mismo ang isa sa mga unang tao na nagsabing ito ang isang aspetong talagang dispalinghado ka, tuloy-tuloy pa rin ang madalas ay di responsableng pagbibitiw ng mga salita tungkol sa kawanihan. siguro pinalalakas ang loob mo na magsasali-salita dahil tila marami ang naniniwala at mukhang may bigat ang bawat opinyon mo. dahil siguro walang kakabug-kabog ang bitiw mo sa iyong mga salita. punumpuno ng kumpiyansa kumbaga at walang alinlangang sasabihing di dapat na manatili ang isang indibidwal kesyo dahil sa di talaga magaling ang mga ito o kaya’y aalis na ang mga tao pero hanggang ngayon ay nandiyan pa rin naman. makailang beses na rin na tunggak ang basa sa mga bagay-bagay at madalas kaysa hindi, pinagmumulan ito ng mga usapin at di kailangang mga isyu. ang pinakamasama pa rito, dahil sa di maipaliwanag na kumpiyansa sa sarili, marami na ang nagsilayas dahil sa iyo mismo. walang ibang dahilan sa kanilang pangingibang-tanggapan kundi ang walang habas mong dila na para bang hinugot mula sa halimaw sa banga.

ok naman sa ibang aspeto pero sana’y matutuhan mong magdalawang-isip dahil di ito malaking kabawasan. mabahiran sana ng kaunting alinlangan ang iyong isip. hindi sa lahat ng pagkakataon ay may katumpakan ang iyong mga salita. kabahan ka naman minsan. ‘yun bang pagdudahan mo naman maski paano ang ilan sa iyong mga hinuha lalo na ‘yung may kinalaman sa ibang tao at kasapi ng kawanihan. hindi dahil ginamit mo ang mga salitang “marahil” o “baka sakali”, tanda na ito ng pagkakaroon ng karuwagan bilang pinuno. maging ang mga pinakapaham sa sangkatauhan, may atubili pa rin. mayroon pa rin silang mga sandali ng pagtatanong tulad ng “tumpak ba talaga ito? o dapat pang muling suriin at baka naman nabubulagan lang ako.” kapag may kaunting dosis ng duda, pinananatili nito ang paa natin sa lupa. pinatutunayan nito na tao pa rin tayo… maaaring magkamali at di tiyak sa maraming bagay. walang sinuman ang palaging tama at may monopolyo ng katumpakan sa lahat ng bagay. maliban na lang kung may sayad ka o di ka mula sa daigdig na ito.

o baka nga isinabuhay mo na ang pagiging kokey, gabing kabubunot lang sa lupa? piho ko lang.

china

"Naiinis ako sa China. Mahirap dati na biglang yaman at ang education ay galing sa telenovela kaya nang-aapi."

- Ma'am KR Rondon

dose

isang dosena. labindalawa.
bilis nga ng panahon. di mo namamalayan, lagpas na ng sampu, labing-isa na at dose na nga.
siguro kasi masaya nga.
magiliw. walang bahid ng pananamantala. walang habulan. walang badtripan.
ginawan lang kumbaga.
‘yun nga lang, nagiging pangkaraniwan na. sanay na kasi. naka-ilang beses na. madalian na karamihan.

hanggang kailan?

aba, ewan ko. di ko alam. di ko pa alam. panahon lang daw ang makapagsasabi.

sa ngayon, libang-libang lang.

hanggang may magandang katok. sunggaban na agad. di na uso ang tumpik-tumpik.

cineminimized

cineminimized has some of the nicest depictions of various iconic characters. (",)

tag-ulan

tag-ulan. iinit man sumandali ngunit lulukob ang kulimlim sa himpapawid. maya’t maya ang buhos ng ulan. apaw ang mga kanal at estero, sa kalsada ang daloy ng tubig. walang anu-ano’y nandiyan na ang tubig-baha. tigil ang trapiko at marami ang nababalaho.

kasabay ng pag-arangkada ng tubig-baha sa kamaynilaan ang pagnanaknak ng malalimang sugat na wala namang ibang may kagagawan kundi ikaw. di ko mawari kung ano ang mayroon sa pagbabadya ng ulan ngunit sa tuwing mananaig ang kaulapang maydala ng ulan, tila nag-iiba ang timpla ng mga hormon ng iyong katawan. para bang may kung anong likido sa iyong katawan ang nagsasabing hatiin ang iyong katawang gaya ng sa manananggal at maghasik ng lagim sa sangsinukuban. kapara ng pagdilim ng kalangitan ang pagdilim din ng iyong emosyon, pag-ulan ng mga walang kapararakang isyu at muling pagdaloy ng mga usaping di na dapat pang uriratin. apaw ang hinanakit mo sa mga nakaraan. at ang masama pa nito, pilit mong isinasanaw ang lahat sa bahang galing sa estero ng iyong sikmura. natutuwa ka yata na patigilin ang trapiko at piliting uminog ang buhay ng mga tao sa iyo. bukod sa matagal mo nang binalaho ang iyong sarili sa anumang pait ng nakaraan, tila nais mo ring mabalaho ang iba sa kunwang reyalidad na ikaw lamang at ang iyong maykapangyarihan ang nakauunawa. sadya nga bang inulaol na ng bagyong ngalan ay kapaitan ang buong pagkatao mo?

ano nga ba ang mayroon sa tag-ulan? bakit sa tuwing sasapit ang mga buwang maulan, palagi kang may kung anong sanga-sangang salansang na palabas? kapag mas aktibo nga ba ang pamumuo ng masamang lagay ng panahon, masugid din ang kati ng iyong puwitan na mangunsensya, umisteytment, magpataas ng ihi at pilitin ang lahat na sumunod sa iyong nais? sa bawat ulang dala ng hanging habagat, nag-aalimpuyo rin ba ang iyong kagustuhang likidahin ang ugnayan mo sa maraming tao?

sinasadya yata ang paghahasik ng delubyo. intensyunal at maingat ang bawat pagpapa-ambon ng patutsada at pagpapaulan ng walang galang na mga salita. sino ka nga ba sa tingin mo? hindi ka sagot sa kakulangan upang tawaging maalwan ang buhay. oo nga’t may kaunting pakinabang mula sa mga anggi ng biyaya mula sa iyo, hindi ka isang banal na dapat dulugan at dakilain, lalo na ang punyetang maykapangyarihan sa iyo. hindi porke pakiramdam mo’y perpekto kayo ng maykapangyarihan, bumabalong na mula sa inyo ang katumpakan ng asal at gawi na maaari na kayong bumakli ng tadyang ninuman.

hindi sa lahat ng pagkakataon ay iintindihin ka ng ibang tao. tandaan mo, nag-iiba na ang klima. tumitindi rin ang emosyon ng iba. di sa lahat ng okasyon ay pagbibigyan ka. kapag mabigat na ang naipong tubig sa mga dam o dike, umaapaw ito at nagbubunsod ng dagliang baha. baka ikaw mismo ay malunod sa bahang ikaw lamang ang maygawa. hindi pa naman ganoon katibay ang pundasyon ng iyong mga saplad. hindi ba minsan na ring bumigay ang iyong mga pilapil? at kanino ka sumilong nang minsan kang ondoyin? hindi ba sa mga tao ring pilit mong nilulunod ng iyong pusali? alalahanin mo ang lahat ng ito.

at uulitin ko ulit… hindi ka hulog ng langit.

jabberwocky

JABBERWOCKY

Lewis Carroll

(from Through the Looking-Glass and What Alice Found There, 1872)

`Twas brillig, and the slithy toves

Did gyre and gimble in the wabe:

All mimsy were the borogoves,

And the mome raths outgrabe.

"Beware the Jabberwock, my son!

The jaws that bite, the claws that catch!

Beware the Jubjub bird, and shun

The frumious Bandersnatch!"

He took his vorpal sword in hand:

Long time the manxome foe he sought --

So rested he by the Tumtum tree,

And stood awhile in thought.

And, as in uffish thought he stood,

The Jabberwock, with eyes of flame,

Came whiffling through the tulgey wood,

And burbled as it came!

One, two! One, two! And through and through

The vorpal blade went snicker-snack!

He left it dead, and with its head

He went galumphing back.

"And, has thou slain the Jabberwock?

Come to my arms, my beamish boy!

O frabjous day! Callooh! Callay!'

He chortled in his joy.

`Twas brillig, and the slithy toves

Did gyre and gimble in the wabe;

All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.

yes korina

nicki minaj

sa kahit sino naman sigurong tao, may kakaibang halina ang anumang libre. ‘pag walang bayad, dali-dali ang daluhong. ‘pag sinabing di kailangang maglabas ng pera, ura-urada ang desisyong pagsugod. libre nga kasi. di naman araw-araw ay makakasumpong ka ng libre di ba? kaya’t wala nang patumpik-tumpik, go na… maski di tiyak ang kahihinatnan ng abentura.

sa pangkaraniwang pagkakataon, di ko pag-aaksayahan ng anumang atensyon si nicki minaj. di ako pamilyar sa kanyang karera at dalawang kanta lamang ang medyo nasagap ng aking radar – ang super sikat na superbass at ang bagong starship. pero dahil sa libre nga ang tiket mula sa RIM, wala nang dalawang-isip. pagpatak ng alas-6, sumibad na kami ni mabel [salamat sa mga piktyur sa ibaba] papuntang MOA arena (na parang isang malaking sabungan lamang). doon namin kinita ang mag-asawang si kr at joey.

front act ni nicki ang all stars. nagrara-rap at nagsipag-indayog ang mga ito sa entablado sa loob ng mga 30 minuto siguro. tumaas na ang enerji ng madla. pero dahil sa higit na 30 minutong paghihintay sa pagsampa ni nicki, bumaba ulit ang enerji. ngunit hiyawang matindi pa rin ang sumalubong sa mangangantang galing sa trinidad. tulad ng inaasahan, di ko alam ang halos lahat ng kinanta niya… bukod pa sa di ko naman talaga naiintindihan ang mga linya ng nililitanya niya. para ngang 3 mahahabang kanta lang ang lahat ng kinanta niya dahil pare-pareho ang tunog sa tainga ko. gayunman, kaindak-indak naman ang saliw ng musika, kahit na nga medyo masikip at inalis nila ang mga upuan sa patron section. buti na lang at rap ang mga kanta niya, wala ring masyadong jologs na nagsusumigaw kasabay ng pagkanta ni nicki. mabilis lang at natapos din agad ang kakakanta ni nicki. wala pang isa’t kalahating oras, tapos na ito.

libre. ‘yun ang puno’t dulo. libreng aliw, kahit di naman talaga solidong aliw. aliw na ok na rin naman, dahil libre nga naman kasi. di tulad ng katabi naming super fan ni nicki na gumastos ng tatlong libo, wala kaming ginastos bukod sa pamasahe’t pagkain sa tokyo tokyo. naalala ko pa si serena williams kay nicki minaj. sa susunod na libreng aliw ulit!

dolphy

bangkero

ang mga pulitiko nga naman. kailangan ba talagang palaging isiksik ang sarili maski sa mga bidyong tulad ng nasa taas? naknamputsa! kung ang nais ay itaguyod ang kanilang bayan, dapat ay hinayaan na lang na ihaylayt ang kagandahan ng kanilang lugar o ang ngiti sa labi ng mga mamamayan. hindi na kailangan pang tumayo't kumumpas-kumpas ang mayora sa kabuuan ng bidyo. hindi naman darayo ang mga turista upang makita ang mayora! dadagsa ang mga turista dahil sa halina ng kanilang magagandang tanawin. tsk tsk! ang ilang mga pinoy talaga!

ligo na u

"Para akong galing sa kainan na nabusog pero di naman nasarapan." - Intoy



"Akala ko pare-parehas lang ang puke. Ang puke ay di usapin ng luwang o lalim kundi kung kanino nakakabit at kung sino lang ang puwedeng tumakip..." - Intoy: Ligo na U, Lapit na Me.